Facebook
NederlandsEnglishMelajuIndonesia
Delen |
Zoeken:


Kwestie Vught (1951)

Zwarte bladzijde in onze gezamenlijke geschiedenis moedig omgeslagen. Nu is het tijd voor een nieuw begin.

President van de Republik Maluku Selatan, Mr. J.G. Wattilete, en de voorzitter van de Commissie van Dialoog, de heer H.D. Beroeatwarin, schudden elkaar de hand na de ondertekening van de Gezamenlijke Verklaring te Breukelen, op 19 augustus 2014.

Geplaatst op: 21-8-2014 09:37   Laatst gewijzigd: 21-8-2014 10:03

» Lees volledige artikel



MUI DAN PEMPROV MALUKU HARAMKAN ISIS

Geplaatst op: 15-8-2014 19:44   Laatst gewijzigd: 15-8-2014 20:14

» Lees volledige artikel



Kerst- en nieuwjaarsgroet

 

 

Amsterdam, 24 december 2014

 

Landgenoten,

 

Het jaar 2014 ligt bijna achter ons. Een goed moment u allen te nader informeren over

enkele werkzaamheden van de regering in ballingschap van de Republiek der Zuid-Molukken in het afgelopen jaar. Tevens zullen wij vooruit blikken naar het nieuwe jaar.

Geplaatst op: 24-12-2013 19:40   Laatst gewijzigd: 24-12-2013 19:49

» Lees volledige artikel



En dan is nu de vraag wat Ernst Hirsch Ballin weet van Joris Demmink

Zaterdag had de Volkskrant een prachtige reconstructie van de beëindiging van de Molukse treinkaping bij De Punt. De auteur heeft geheime dossiers ingezien, en zijn conclusies zijn onvermijdelijk en verpletterend. Vanochtend gaat de krant er nog wat op door.

In een tijd waarin terrorisme en aanslagen wereldwijd normaal waren – bijzonder was vooral dat ze in de westerse wereld plaatsvonden – grepen ook Molukkers naar geweld. Nadat ze al dertig jaar door opeenvolgende Nederlandse regeringen aan het lijntje waren gehouden. Om niet te zeggen belazerd.

 

Van de groeiende agressie onder Molukse jongeren kreeg ik weet toen ik als dienstplichtig soldaat op Oudejaarsavond 1972 wacht liep op de Lunettenkazerne in Vught. Die kazerne werd alleen door prikkeldraad gescheiden van de barakkenkampen waar de Molukkers woonden. Niet die barakken waren de schande; de Molukkers weigerden te verhuizen naar gewone stenen huizen, dat zou een definitieve keuze zijn voor Nederland. Het waren KNIL-militairen, die waren wel wat gewend. En ze wilden terug naar hun geboortegrond, zoals hun was beloofd door de Nederlandse regering. Dát was de schande, Nederland deed uiteindelijk niks voor hen.

Die avond, op een donker en koud kazerneterrein, liep het me dun door de broek. Achter het prikkeldraad stonden rijen Molukse jongeren met een flink stuk in de kraag. Ze riepen de meest vreselijke dingen en zwaaiden met krissen. Volgens de geweldsinstructie die je als soldaat had, was je uzi ongeladen. De patroonhouder zat in je broekzak, om al te impulsief handelen te voorkomen. Die avond heb ik mijn uzi geladen toen iemand met een betonschaar het prikkeldraad begon door te knippen. Ik waarschuwde, en dat bleek gelukkig voldoende.

Ik wil maar zeggen: jaren voor de treinkapingen hing het al in de lucht.

Hoewel de Nederlandse regering het er in haar verklaringen op hield dat er gepast geweld was gebruikt en er zeker geen sprake is geweest van standrechtelijke executies, blijkt nu uit rapporten dat de zes gedode Molukse kapers ieder tientallen kogels in hun lichaam hadden. Maandagochtend verklaarde een betrokken schutter die dekkingsvuur moest geven voor de oprukkende mariniers dat er duizenden kogels werden afgeschoten op delen van de trein waar, door warmtedetectie, de kapers werden verondersteld.

De twee slachtoffers onder de Nederlandse gegijzelden blijken ook door eigen vuur gedood te zijn.

Dat alles was bekend, maar niet bij het Nederlandse volk.

De regisseur van deze communicatiestrategie, waarbij werd bepaald wat de Nederlandse bevolking wel maar vooral ook niet (de waarheid) hoefde te weten was een ambitieuze 27-jarige ambtenaar op het ministerie van Justitie: Ernst Hirsch Ballin. Hij wist wat er gebeurde en kende de autopsierapporten. Hij zorgde ervoor dat zijn minister, Dries van Agt, toen en nu kan zeggen dat hij er niet van wist. Het rapport van zijn ambtenaar bereikte hem nietl dat was een keuze.

Al die jaren heeft Hirsch Ballin zijn mond gehouden, ander handelen had zijn carrière in de weg kunnen staan. Ik geef het toe: mijn allergie voor zelfverklaard ethisch handelende personen met een verheven moraal – dat imago kleeft aan Hirsch Ballin – speelt bij dat type heel snel op.

Tijdens zijn ministerschap kreeg Hirsch Ballin met nog een akkefietje te maken: de verdenkingen tegen zijn hoogste ambtenaar, Joris Demmink. Volgens de geruchten maar inmiddels ook officiële aanklachten een hevig praktiserend pedofiel die voortdurend de hand boven het hoofd zou worden gehouden. Bijvoorbeeld door Hirsch Ballin, zo luidt althans de complottheorie.

Wat daarvan waar is, komt mogelijk boven water als de drie gerechtelijke procedures tegen de inmiddels gepensioneerde Demmink achter de rug zijn. Dat kan nog jaren duren.

Maar dat Hirsch Ballin ook in deze kwestie zijn lippen stijf op elkaar hield en houdt, daar moet u maar niet te veel waarde aan hechten. Het kan zijn dat hem inderdaad niets bekend is. Maar als het anders was, zou u het ook niet horen.

Bron

Geplaatst op: 5-12-2013 10:40   Laatst gewijzigd: 5-12-2013 10:42

» Lees volledige artikel



Waarom de Nederlandse doofpotstaat moet ophouden anderen de maat te nemen

Chantage van een homokoning, een lange traditie van overspel en malversaties in het koningshuis, misdaden tegen de mensheid in Indonesië, Molukkers afgeslacht, chantabele topambtenaar, schuimbekken en flauwe grappen over ras en vrij spel voor NSA/AIVD.

Het gaat even niet helemaal lekker met Nederland en zijn historie c.q. eigendunk. Wel lastig als je gewend bent om andere volkeren en regimes zoals het Argentijnse, Russische, Griekse en Italiaanse de morele maat te nemen.

In 2001 leek de beetje domme verwijzing van – inmiddels – koning Willem-Alexander naar een brief van Videla nog een incidentele uitglijer. Natuurlijk, de reeks privé en zakelijke wandaden van zijn opa was inmiddels ook bekend, maar dat was een aangetrouwd verwend moederskind.

Inmiddels weten we beter. Het is cultuur. In no-time loopt ons zelfbeeld deuken op. Onze staat is gebaseerd op een Grondwet die tot stand kwam na chantage van Willlem IIvanwege homoseksuele contacten die verborgen moesten blijven. Het Koningshuis probeerde de feiten dertig jaar lang te verdoezelen en kocht destijds een serie politici, militairen en journalisten om.

Vader Willem I was verre van de heldhaftige koning waarvoor hij werd gehouden en moest zelfs voor de krijgsraad verschijnen wegens lafheid. Privé was hij al even ‘standvastig’: vier buitenechtelijke kinderen bij een hofdame.

Nieuwe feiten passen in de traditie van bijvoorbeeld de oude koeien over prins Hendrik. Laat de Argentijnen als ze ooit eens onze aard en historie gaan onderzoeken die maar rusten, zeker wat nu nog notoire roddels zijn zoals rond het Ronde Huis in Nunspeet.

Dat ons volk er tot in de hoogste regionen een bedenkelijke moraal op nahield en -houdt, tekent zich vooral af in de doofpotten die zijn gecreëerd. Van de 165 jaar wachten op de onthullingen over Willem II tot het verhullen van Bernhards escapades tot na diens dood, het moest weggestopt worden. O ja, vandaag kwam daar de leugensoap met de Roy van Zuydewijn, die overigens al bekend was, maar niet hebben.

Niet enkel Oranje bloedt qua imago. Ook de sluier van morele superioriteit van staat en volk waait weg in de stom van onthullingen. Het al dan niet noodzakelijk afslachten van Molukse kapers moest bijna 40 jaar in de doofpot moest blijven. Maar Dries van Agt en Ernst Hirsch Ballin leven nog. Kom er maar in, heren…

De laatste heeft voor het vaststellen van de ware aard en wandaden van ons volk wellicht nog het nodige onder de pet over Joris Demmink, de chantabele hoogste ambtenaar op Justitie.

En of het nog niet genoeg was kwamen alle details van een grote doofpot in de openbaarheid met De gecensureerde oorlog – Militairen versus media in Nederlands-Indië 1945-1949. De geheime diensten in Batavia hielden berichtgeving over wandaden stelselmatig tegen en hadden het gemunt op journalisten als Scheffer (NRC), De Kadt en Goedhart (Het Parool) en Van Randwijk (Vrij Nederland). (Hier onze eigen ‘Abu Ghraib’foto’s)

Het is cultuur. In een interview met onderzoeker Louis Zweers vergelijkt hij het handelen (ingebedde journalistiek) en taalgebruik (‘opbouwmissie’) van Afghanistan met de ‘politionele acties’ in Indonesië destijds.

Laten we dan de schuimbekkende massa van de pro-Piet online en fysieke demonstraties, die signalen toont voor een volgende oorlog, alsjeblieft binnen de landsgrenzen houden als we aan een buitenlands onderzoek of journalistiek portret worden onderworpen.

We zijn een voortreffelijk volk. Ook in zelfbedrog, verdoezelen en versluieren. Net als al die andere volkeren, overigens. Wellicht een reden tot enige nederigheid als we weer dreigen het vingertje te heffen naar de Berlusconi-maffia of willekeurig welke verderfelijke pretmonarchie.

Met de reactie van Dries van Agt op de onthullingen over het einde van de treinkaping verkrijgt een buitenlandse onderzoekscommissie of journalist een passend eufemisme als titel voor haar rapport of profiel van een natie in morele nood:

“Dit is heel pittig…”

Bron

Geplaatst op: 5-12-2013 10:31   Laatst gewijzigd: 5-12-2013 10:33

» Lees volledige artikel




<< Vorige | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | Volgende >>
Delen |
Go to top